یا مقلب القلوب و الابصار

نوروز مبارک باشه و در پناه خداوند سلامت باشید.

شنیده شده بود در ماه های ماضی که :

ابوالفضل زرویی نصر آباد -طنز پرداز معاصر- سبیل های خود را تراشید

فی الحال ابیاتی  سرودیم از فراف

 که  فکر کردیم  به عنوان عیدانه بگذاریمش در این پست

باشد که قبول اوفتد.

در فراق سبيل همايوني جناب ابوالفضل زرويي

به دست باد مي دهي
              مايه اميدواري مارا
                               بوالفضل!
آنچه از مقراض آرايشگرت
بر زمين ريخت
         دل ما را نيز  هري ريزاند!
اي تارتارِ سبيل ات طغيانگري تاتار!
كاش هنگام كه پاي در ميان آن دكان مي نهادي
                                                          ما را نيز وا مي نهادي

تا اين گونه در فراق  آن  نمي خورديم

                                            غصه را
كاش اي كاش!
         دريغ اي دريغ!
               اينك ماييم  و بي هويتي نسلي مرد گونه!!!

·        محمد ولي وردي پسندي  (يازدهم مرداد 1389)

بسم الله الرحمان الرحیم

سال های دور - سالهای کودکی ام-  را به یاد می آورم که یکی از تابستان ها قرار شد مادر بزرگم به کلاردشت برود که هم بازدیدی از بستگان داشته باشد و هم هوایی عوض کند.

با قراری که بزرگ تر ها با هم گذاشتند قرار شد من هم به اتفاق مادربزرگ به کلاردشت بروم.

... به کلاردشت (و به منزل بستگانمان) که رسیدیم از طرف  صاحبخانه خیلی  تلاش شد تا یخِ بین من و بچه هایش زودتر آب شود  و اتفاقی که در هر صورت در روزهای بعدی می افتاد همین امروز بیفتد.

ادامه در ادامه مطلب

بسم الله النور

سلام

حالا يا  راوي يا نويسنده يا  هم ذات پنداري مخاطب با شخصيت يكي از اين دو...

فعل وقتي آفريده شد آن را بايد در جاي خود نشاند... و عشق جاي خالي اش درك مي شود تا آفريده شود و در آن جايگاه بنشيند.

در زيستني عاشقانه، هميشه چيزهايي هست كه بعد از رخ دادن فعلي عاشقانه،  عاشقانه سعي در توجيه عقلاني آن فعل دارند...

در زيستي عاشقانه... عاشقانه هاي ما ، انگار قرباني هايي است كه بايد هر روز –شايد هر لحظه- در پيشگاه الهه ِ عشق قرباني كرد...

من از لجاجتي كه عشق در خود دارد مي گويم... از لجاجتي كه مي تواند تنفر را بيافريند

غروب پنجشنبه تان به شادماني  

صدا كه مي شوي تمام هستي انگار برمي خيزد و پچ پچ كنان خودش را جمع مي كند.

منتظر اتفاقات نيامده اي كه مي آيد- و ميداني كه مي آيد- مي ماني.

آنقدر كه پچ پچ ها، زمزمه مي شوند.

زمزمه ها ، صدا.

صداها غريو شادي كودكي كه خودش را به تو مي چسباند.

كودكي كه پيري را نمي داند و از تو خواهش بازي دارد.

زندگي را فريب مي دهي، سر به سر بچه مي گذاري و تا كودكي ِ خودت كه مي خندي كه مي دوي كه هياهو مي كني ...

تا كمد لباسي كه نداشتي تا لباس هاي كثيفت را دور از چشم همه در آن بگذاري.

تا شب هايي كه زودتر از آمدن پدرت  مي خوابيدي، مي خوابيدي كه نه خودت را به خواب مي زدي...

آن روزها و روزهاي نوجواني... آن روزها و روزهاي جواني... آن روزها و...

عينكت ديگر نمي بيند... چه زود پير ميشوي... چه زود  با خودت غريبه.

اما باز مي خندي و اشك از چشم هايت مي ايد... گونه هايت مثل كودكي ات با طراوت نيست . اشك ها در شيارهاي گونه هات، در چروك پوست هايت جاري مي شوند.

غريو ها صدا مي شوند صداها پچ پچ و پچ پچ ها را سكوت مي بلعد. كودكي به تو نياويخته است اما ميل الاكلنگ و تاب داري.

پدر و مادرت نيستند اما دلهره ي اشتباهاتت تو را به خواب مي زند.

انگار نيستي

انگار نيست

انگار ني

انگار

ان

ا

.

محمد ولي وردي پسندي (ساغر رحماني)

من تا مدتي نيستم

فعلن خداحافظ

بسم الله الرحمن الرحيم

. . . بي عشق، بي سلام، بي زخم

                                   در بارگاهِ تو ايستاده

اينك منم

           با شرمِ پيشاني

وينك

         جهاني از پشيماني

بي تو. . . بدونِ تو. . .

                               برايِ كه؟

بي تو. . . بدونِ تو. . .

                                 پريشاني!